Jawn Humør (Christian Mondrup)

1. A bowr herude o æ Hie
en hal Mils Vej te øster,
der haar a Lov aa spild mi Tie
og spytt saalaant, a lyster.
Mi Bøen ka lieg omkring æ Damm
og trimmel To med Kaaren;
mi Awteskuen ku gjør det samm,
skjønt hun er stywlelaaren.

2. Med Greef og Skovl hwer Dawsens Daa
en gor og affensirer,
og a er gløj, og a er glaa,
hwor anner grovelirer;
for ha en Sind saa lærkilet,
en bette Kwind, en ynder,
og spis sæ mæt og slid sæ træt,
det passer wal for Bønder.

3. Mi Nobo aalle nue Tid Aas
war med de drutt hæ dovnle;
han haar en Bøl og a en Hos,
tho saa læ vi jo Vovnle;
han gjør for mæ en Søndesbied,
imen hans Støwt a stander;
han hjælper mæ, a hjælper Pie,
søn hjælper vi hweranner.

4. Og haar mi Kuen en hægen Bej,
saa ska jo Pies smag'e,
og Pies sender lisse rej
en Kovring, næ de baage:
og somtid med en jenle Dram
en sier hinaan tegue;
tho byd det ledt er ingen Skam,
næ ett en haar det stue.

5. Vild Fattefolk kuns støtt hinaan,
mod hwad der søn vil gnav wos,
saa skuld I si, hwor vi sku kraan
og aalle mie klav wos.
Men Smofolk ved ett, hwad de kan,
fâr de stor te æ Hammel;
de kund jo løwt æ hiele Land,
saatt de dje Rygge sammel!

6. Men jawn Humør te dawle Sled
det mo no aalle fattes,
hwis ett en ska go fræ æ Bed
og aaltfor tidle mattes;
den fæk a med mæ fræ æ Red
- mi jennest Arpaart wa'e
- den fôr mi Bøen laa i dje Kled
nær de skal ad æ Dae.